ابلهانه است
که درخت بزرگ جوانی را
کنار خانه ای
رها کنی تا بروید .

حتی در این یکبار زندگی ‌
مجبور خواهی بود که انتخاب کنی

آن موجود بزرگ آرام
این در هم ریختگی قابلمه ها و کتاب ها

حالا نخستین سرشاخه ها آهسته به پنجره می خورند
بی کرانگی
آرام و به نرمی
به زندگی تو ضربه می زند .

شعر از جین هیرشفیلد، ترجمه‌ی کتایون ریزخراتی

دکمه ی زنگ
طلایی است
برگ های مو
احاطه اش کرده اند
بیرون و درون
رزهای سرخ
لب می گشایند
انگشتم روی دکمه ی طلایی می چرخد
انگار عقابی به آخرین پر خود نگاه می کند
که زیر برگ های تیره پنهان است

متوقف شدم
و آونگ ها با چند ضربه
زمان را اعلام کردند
به دوردست کشیده شدم
عددی هستی اش را از دست داد
پیش از آنکه مومیایی شود

کنار در می ایستم
و گل زردم را تکان می دهم
صدای شیپورها از میان آجرهای زرد شنیده می شود
هیچ کس پشت در نیست
و برگ ها به درون دیوار فرار می کنند

بخار
درختان حیاط را پوشانده است
ریشه ها
اشیاء را از هم دور می کند
زمان را می پوشاند

مرا در تاریکی اتاق پیدا می کنند
برای ادامه ی زندگی قول می دهم
لب هایم در بخار
شناور است

موسسه‌ی انتشاراتی آهنگ دیگر، اولین دفتر شعر مرا به چاپ رساند. کتابم صد و بیست صفحه دارد و پنجاه و یک شعر را در بر گرفته است.

از آقای حافظ موسوی سپاسگذارم برای مهربانی و صبوری و حوصله اش .
از محسن عمادی عزیز به خاطر صمیمیت حضورش .
از دوستانی که سرشارم می کنند .
از خانواده ام که همواره حامی و همراهم بوده اند .

و از آرتین ام
که به من شعر و مهر و امید می دهد .

شعرهای تو مرکز شهری تاریک‌اند
قصه‌های‌ات، حکایات‌ات، مجله‌ها و نامه‌های‌ات
حومه‌ی این شهر بزرگ‌اند.
هتل‌ها هر شب مثل بلوک‌های اداری کار می‌کنند
با دانشگاهی‌یان، کشیشان، مهاجران.
گه‌گاه شب‌ها از میان آن‌ها می‌رانم.
فقط خودم را می‌بینم که می‌راند،
آهسته می‌رود
غران در تاریکی خویش،
در اندیشه به آن‌چه از تو سر زده ‌است.
همیشه به تقریب،
به آنی تو را می‌بینم
که در گذرگاه‌هایی رو به بالا می‌درخشی،
گم‌شده،
شصت ساله.

شعر از تد هیوز، ترجمه‌ی کتایون ریزخراتی

میان دو زمان می تاخت
یال و دم اسبش از موهای سرخ زنی بود
هوا
دهان های بی شماری
که بوسیده بود

دانه های برف بودم
اطراف هاله ی تنش
باد بودم در جهت مخالف

به پشت سرش که نگاه می کرد
رسیده بودم
انگوری سرخ
میان برف ها.

بی بوسه های تو
به خود بازگشتم
نه یادداشت کوتاهی
بر میز تحریر است
نه  حلقه ی  انگشتری
بر سنگ  روشویی

ضربه های ساعت
از جهان دیگر شنیده می شوند
اشباح در حال عبورند
شال صورتی سوخته بر شانه انداخته ام
کافه ی قدیمی
به مزون لباس شب
تبدیل شده است

بی بوسه به مرگ می رسم
بر می گردم
علف ها
به ضخامت تاریکی شده اند
از مهره های  پشت گردنم بالا می روند
شانه سر فلزی نمی تواند
موها را
از روی پیشانی ام عقب بزند

اسب ها  دور محوطه ی خالی می چرخند
نور
سرگیجه می گیرد
بی بوسه پیاده می شوم
هرگز تو را ندیده ام

پرهای سفید در اتاق می چرخند

دم اسبی موهایم  را باز می کنم

بر جاده ای در سایه ی زیتون زاران

و موجی سیاه

پیش میآید

خودم را به رویا  تسلیم می کنم

همانگونه که به تو تسلیم کردم

در آن غروب

یا سپیده دم

که انگار همین دیروز  بود …